Liefde in tijden van oorlog

Gisteren, 8 mei, brachten we me de vaderlandslievende verenigingen hulde aan het standbeeld van de Onbekende Soldaat. V-day is de jaarlijkse viering van de overwinningsdag waarop Duitsland op 8 mei 1945 officieel capituleerde. De toewijding waarmee de vlagendragers elk jaar present zijn, doet me wel iets. De klaroenblazer blies deze keer het gekende deuntje van de Last Post met al zijn krachten. Hij hield er aan om de hymne te brengen, hoewel sommige noten in zijn klaroen bleven hangen.

“Weet je welke dag het vandaag is?” Ik hoor het hem nog zo zeggen, terwijl ik binnenkom in de grote keuken van de boerderij, waar ooit tien kindermonden aan één tafel gevoed moesten worden. “8 mei, de dag dat we bevrijd werden”

Mijn grootvader, pépé Gustje, was een verteller, een grapjesmaker. Kwam je er langs, dan mocht je rekenen dat hij geen genoegen nam met een kort bezoekje. Hij kon van een kleine gebeurtenis een reisverhaal maken dat je bracht in alle continenten op onze wereldbol. Meestal met heel wat schepjes er bovenop, zoveel dat een korreltje zout niet voldoende was.  Over de oorlog kon hij uren vertellen, maar dan waren er geen grapjes tussen zijn woorden te vinden. Zijn ogen glinsterden dan niet van de pretlichtjes, wel van de tranen die zich in zijn ogen vormden.

Hij werd weggevoerd met de trein naar Duitsland om daar te werken bij een landbouwer. In zijn dagboek hield hij het uurschema van de treinreis bij. Die cijfers gevolgd door stopplaatsen zijn hele secuur genoteerd, dat het lezen ervan al indruk maakt. Tijdens een verlofperiode kwam hij terug naar huis, maar keerde nooit terug naar het Oosten en werd werkweigeraar. Hij schreef aan hun keukentafel thuis een brief gericht aan zijn moeder en gaf die mee met een collega die wel terugkeerde. Aanvankelijk verstopte hij zich bij hem thuis. In die periode schreef hij een kaartje naar zijn toekomstige, mijn grootmoeder.

 

Dit kaartje is ons allen zo dierbaar. Voor wie mijn grootouders niet gekend heeft, dit kaartjes is zo typisch aan hen beide. Onvoorwaardelijke liefde… Een tijdje terug ontving ik een koppel dat hun huwelijksverjaardag vierde op het stadhuis. Toen duidelijk was wie mijn grootvader was, zei de man: ” Als je nog maar een derde van de goedheid van je pépé hebt, dan ben je nog een heel goed mens.”

Mijn beste nieuwjaarwenschen voor het jaar 1941.

Uw vriend inconnu

xxx xxx

Hij zond als onbekend vriendje zijn geliefde een kaartje in de periode dat hij nog een onderkomen vond bij zijn eigen gezin. Omdat er teveel dreiging en wantrouwen was, werd hij gedwongen een andere schuilplaats te zoeken. Hij verhuisde naar een stal ergens in Loker, een deelgemeente van Heuvelland. Tot de dag dat het veilig was…

8 mei bleef voor hem de dag die symbool stond voor verlossing van zijn angst. Het heeft hem getekend. Als ik de bloemen bij het standbeeld van Onbekend Soldaat mag leggen, dan krijg ik altijd kippenvel. Ook deze keer en het was snikheet. Kippenvel voor mijn grootvader, maar ook voor alle andere mensen die nu nog dagdagelijks leven in angst voor oorlog.

Kerkhofblommenstraat

Vrijdag ben ik gaan kijken naar een toneelstuk in een heel speciale setting. Het stuk Kerkhofblommenstraat van Lara Taveirne werd opgevoerd in de serres van het VTI van Poperinge.

Serieus onder de indruk van van de acteerprestaties van de leerlingen en oud-leerlingen van de Kunstacademie van Poperinge. Zoals ik trager begin te lezen bij het einde van een goed boek, zo wou ik ook dit toneel trager zien… Als boekenwurm ben ik nu al zeer benieuwd naar het boek van Lara dat dezelfde titel als het toneelstuk draagt en dat in het najaar verschijnt.

 

Even onbereikbaar

 

Vorige donderdag nam ik zoals gewoonlijk de trein naar Brussel, maar deze keer zonder gsm. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn eeuwige steun en toeverlaat een powerbank cadeau… zodat ik op de terugreis steeds kan laten weten welk uur ik het eindstation vermoedelijk zal binnenrijden. De powerbank zat veilig in mijn tas opgeborgen, mijn gsm lag open en bloot op mijn bureau…

#evenonbereikbaar #evenontwennen

31747965_10216569349328207_2346006511118974976_n

Run for Laubia

Op zondag 29 april organiseerde De Lovie de tweede editie van Run for Laubia en we waren met het ganse gezin present. Het startschot werd gegeven aan het kasteel van De Lovie, het parcours liep in en langs het mooie kasteeldomein van De Lovie vzw. De volledige opbrengst gaat naar het nieuwe woonproject ‘Laubia’, bestaande uit 4 woonunits voor mensen met een verstandelijke beperking en een complexe psychiatrische problematiek. Voor deze mensen wil De Lovie een warme ‘thuis’ bieden, waar ze met intensieve ondersteuning een nieuwe toekomst voor zichzelf kunnen uitbouwen.

 

Na het lopen hebben we de bloemetjes nog buiten gezet… Letterlijk deze keer.

De leerlingen van ‘De Pinker’, de school van De Lovie, kweken zowel vaste planten, bodembedekkers, grassen,.. als kuip- en parkplanten. Ze starten van een klein stekje of zaadje en komen zo tot een mooie plant. De leerlingen krijgen inzicht in de groei van de planten. “Hoe moet ik een plant verzorgen, bemesten, wieden, verpotten?”  Met onze loopkleren nog aan, liepen we de serres binnen om onze bloemetjes en kruiden uit te kiezen.

IMG_5417

De Bollaard

Mijn woordje bij de opening van De Bollaard in Watou op 27 april 2018.

31517647_1058840440932673_8042368172050874368_o

Hier staan we dan… Het gevoel van op je reisbestemming aangekomen te zijn na een lange tocht vol voorbereidingen, vol zwoegen en hard labeur… De dag waar je stiekem naar uit kijkt en waarvan je je eigenlijk al heel lang afvraagt hoe het er allemaal uit zou zien, hoe de sfeer er zal zijn,… want de bestemming kende je enkel maar van op papier.

Ik kan zeggen dat ik naar het thuisfront het volgende zouden zenden: “Goed aangekomen, hier en daar een klein probleem, maar we vonden altijd een oplossing. Heerlijke tochtgenoten leren kennen. Zalige plek om te vertoeven.”

De geschiedenis van De Bollaard start eigenlijk in 1990 toen de toenmalige gemeenteraad de vroegere rijksbasisschool aankocht voor 6, 5 miljoen  Belgische frank. Het trein was net geen 70 are groot. De aankoop werd gefinancierd met kredieten in het kader van de ondersteuning van het gemeentelijk beleid tav zwakke bevolkingsgroepen. Ook toen werd de Watouse bevolking betrokken bij het verhaal. De KSA, KSK en de speelpleinwerking kregen aan de rechterkant een onderkomen. De bejaardenvereningen, de bibliotheek en de tekenacademie krijgen de gebouwen aan de linkerkant ter beschikking. Het buurthuis kreeg de naam De Bollaert naar analogie van de speelpleinwerking.

31435592_1058840194266031_2841943511454973952_o

De Bollaard.

Ik ben een en ander gaan opzoeken over een Bollaard. Naast het feit dat het een benaming die typisch is voor onze streek voor dit soort bomen, was er misschien nog wel een reden waarom men koos voor De Bollaard.

Germaanse naam met de betekenis ‘sterk door dapperheid, sterk en dapper’. Bollaard: boom welks kruin is afgeknot, inzonderheid: knotwilg (DE BO (1873)), ook bolhoofd genoemd. Bolhoofd en een keikop, zouden misschien wel naar elkaar kunnen verwijzen? Knotwilg: doet me persoonlijk denken aan het beknotten van initiatieven, van talenten, van mogelijkheden… Net waar een buurthuis niet voor wil staan.

In mijn zoektocht ontdekte ik dat je nooit zomaar Bolaard tegen een Bollaard mag zeggen. Volgens mijn bronnen is het een wereldstad, een goudmijn,…

Wilgentenen zijn ideaal vlechtmateriaal. Wellicht lag er misschien iemand van jullie nog als boorling in een wieg van wilgentenen gevlochten. In vervlogen tijden was een wilg inderdaad een goudmijn. En dat er ander leven in huist dan muizen en vogels is te vermoeden, maar dat het zoveel is?

Een wereldstad: dat de knotwilgen in kruin en stam een veelheid van vogelsoorten als huis dienen is algemeen bekend. In het voorjaar is het een drukte van jewelste in de buurt van de wilgen. Vele soorten vogels moeten zorgen dat de door hen uitgezochte broedplaatsen worden gevoerd met allerlei zacht materiaal.

De Bollaard is net dat wat ook dit gebouw wil zijn voor de inwoners van Watou: een goudmijn van momenten die later mooie herinneringen worden en een plek om elkaar te ontmoeten, om nieuwe ideeën uit te broeden.

Dit is het kloppende hart van een dorp van hoge gisting. Om de sociale cohesie, het sociaal kapitaal van een dorp te versterken moet je als stadbestuur investeren in infrastructuur waar ontmoeting centraal staat.  Niet alleen hier in Watou, ook in de andere dorpen hebben we in de voorbije jaren geïnvesteerd in culturele en sociale infrastructuur. Denk maar aan de aanpassingen in De Croone, nieuwe ramen en schilderwerken in D’hoge schole in Abele, nieuwe muziekinstallatie in Krombeke, de werken voor het buurtsalon in Roesbrugge.

Maar hier dus De Bollaard: infrastructuur met verschillen kamers en plekken.

Een grote zaal voor feesten, evenementen, maaltijden allerhande. Een leskeuken met aandacht voor de noden van chef-koks in spé. Een lokaal voor de bibliotheek, waar we een buurtsalon kunnen installeren én een stek voor de Kunstacademie. Nu we met het nieuwe decreet de mogelijkheid hebben om nog meer te investeren in onze vestigingsplaatsen en ook in Watou Muziek, Woord en Beeld zullen kunnen aanbieden is een nieuw lokaal van cruciaal belang. Belangrijk daarbij is ook dat er nagedacht werd over het multifunctioneel gebruik van de verschillende lokalen.

Een plek waar kinderen een veilig nest vinden voor en na school. Waar ze zich thuis kunnen voelen. Ruimte voor de schutters die uitkijken naar wedstrijden om als keizer terug naar huis te kunnen keren. Plek voor de verenigingen om hun gerief te stallen.

De Bollaard: nomen est omen.

Zoals ik daarpas startte, hebben we een ganse weg afgelegd om tot dit hier alles te geraken. Een schoolvoorbeeld van bewonersparticipatie. Verschillende keren tijdens de werfvergaderingen lieten de architecten, aannemers, ontvallen dat ze bij weinig projecten zoveel betrokkenheid van de bewoners ervaarden. Er waren dan ook verschillende lokale werfopzichters bij deze werf.

31483107_1058840464266004_998700709455069184_oHet bewonersplatform als motor van een goed draaiend overleg. Ook de provincie hielp ons goed op weg. Wouter Bertier hielp ons bij het organiseren van een bezoek aan een vier -tal goeie voorbeelden van ontmoetingscentra en dorpshuizen. Met een kleine 20-tal mensen trokken we op pad. We noteerden wat we goed vonden en schreven in drukletters neer in welke val we zeker niet mochten trappen.

Om eerlijk te zijn, dit zorgde ervoor dat we een zeer goede start namen. We konden heel veel verwachtingen inlossen, niet allemaal, maar omwille van de betrokkenheid steeg het begrip.

Naast deze nieuwe infrastructuur is er de parochiezaal in Watou die elkaar volgens mij perfect zullen kunnen blijven aanvullen. Het is immers niet de bedoeling dat we De Bollaard zullen openstellen voor private feestjes. Terwijl er toch wel veel vraag is naar plek om die te kunnen organiseren.

Het zal wellicht wennen worden. Zoals een vakantiehuis waar je net toekomt en je je mag installeren. Nog wat zoeken hoe het nieuwe sleutelsysteem werkt. Hier en daar moet er trouwens ook nog wat afgewerkt worden.

Waarom dan toch vandaag openen? De eerste gebruikers staan al te popelen om hun intrek te nemen in De Bollaard. Het Gregoriaans Festival is al maanden bezig aan het tekenen op de plannen van de Bollaard hoe ze hun ‘restaurant’ zouden kunnen organiseren. Ze zijn dan ook heel blij dat ze vanaf volgende week hier hun intrek kunnen nemen. Ik hoop in elk geval dat vele vereningingen hier hun stek zullen vinden en hun activiteiten zullen kunnen laten doorgaan.

Watou is het dorp van de kunst en de poëzie. Een van de gedichten over Watou geschreven, een van mijn lievelingsgedichten, past in ogen precies bij dit uitzicht. Kijk naar buiten en luister naar Rutger Kopland.

Aan het Grensland

Je kijkt over het land de ontelbaarste

keer in je leven naar waar het ophoudt

je zegt tegen ons dit is het grensland

het laatst van de aarde hier om ons heen

Een woordje is ook het ideale moment om iedereen te bedanken.

Vooreerst de Provincie voor de goeie samenwerking en de extra middelen via Interreg.

De collega’s van het schepencollege en de gemeenteraad voor het vrijmaken van het budget voor het dit project.

De architect Karel Vandewynckel met zijn team en vooral Hannelore Leys. Dank voor de goede opvolging en vooral voor de prachtige architectuur met vensters op dit grensland.

De vele aannemers, met een heel speciale vermelding voor Franco Vandenbruwane van de firma Beeuwsaert.

De vele stadsdiensten die letterlijk hun steentje bijdroegen: de bibliotheek, de kunstacademie, ibo Hopsakee, en heel in het bijzonder de technische dienst en de cultuurdienst.

Ben Hamerlinck en Sylvie Decadt voor de technische bijstand, maar vooral Matthias, jullie Matthias, onze Matthias. Het moet gezegd… hij heeft zijn carrière van opvolger van bouwwerken gemist. Matthias, vele keren werd ik aangesproken door de Watounaars over je betrokkenheid, je inzet voor hun dorp. Merci. Maar ik denk dat hij jullie ook in zijn hart opnam!

En dank aan jullie allen, Watounaars… Om dit alles mee te helpen organiseren. Merci uit het diepst van mijn hart. Het is niet te doen om jullie allen bij naam te noemen. Dit is een zaal voor en van jullie. Nu is aan jullie. Zorg voor jullie Bollaard, zorg er voor als een goeie huisvader.

Dank je wel voor de fijne samenwerking… Ik heb in elk geval nog veel goesting om op de ingeslagen weg verder te wandelen, om nog meer projecten als de Bollaard, het buurtsalon verder uit te bouwen. Merci.

De Bollard by night