Voor elk kind een nest.

De week van de opvoeding zit er op. Een week waar de relatie tussen opvoeder en kind centraal staat.  In online kalenders vind je voor deze week een waslijst aan activiteiten terug : van kind-ouder yoga tot lezingen over de « Nieuwe autoriteit ». Maar ook heuse gezinsmarkten waarbij alle initiatieven binnen welzijn en onderwijs die het opvoeden op de een of andere manier ondersteunen zich voorstellen, het opstarten van een tuttenboom, …

De bedoeling van de week van de opvoeding is om het opvoeden en het ouderschap zichtbaar en bespreekbaar maken. « Opvoeden is een samenspel. Allemaal wereldburgers.» Bizar eigenlijk, dacht ik bij mezelf toen ik dit voor de eerste keer las. Waarom moet iets dat zo fundamenteel is aan het menszijn « ouderschap » bespreekbaar gemaakt worden ? Durven we als opvoeder toegeven dat we het eigenlijk soms niet meer weten ?

Als iemand me vraagt wat ik in het dagdaaglijkse leven doe, dan vertel ik graag over mijn job in Brussel en het schepen zijn, maar eindig ik steevast met de boodschap dat ik fullltime mama ben van 2 stoere kerels van 6 en 9.

Meestal komt dan de vraag, hoe ik al die rollen combineer. Heel snel volgt dan de boodschap dat niet alleen ik, maar elke mama en papa kampioenen zijn in het puzzelen.

Een verpleger werkt soms heel vroeg of heel laat en slaagt er toch in om alles thuis te organiseren. Van een winkelierster wordt verwacht dat ze heel vriendelijk haar cliënten het beste kledijadvies geeft, ook al hield haar baby een klein slaapfeestje. De combinatie werk – gezin is gewoonweg niet altijd evident.

Schoolse prestaties opvolgen, op de juiste dag de zwemzak meegeven, onthouden wanneer je kan inschrijven voor popsjot en hopsakee, helemaal niet snappen hoe de online spelletjes verlopen waar je zoon met gemak de hoogste score haalt, geen enkele korte broek die past bij de eerste warme lentedag,…  Eerlijk, ook als pedagoge, weet ik het niet altijd even goed.

Wat ik wel weet en altijd voor ogen hou, is dat het zo belangrijk is dat kinderen voelen dat ze graag gezien zijn.

Door er te zijn op de belangrijke momenten en samen dingen te doen. Door af en toe eens samen te kijken naar de nieuwe afleveringen van Samson en Gert (en het stiekem af en toe ook grappig vinden), samen boeken kiezen in de bibliotheek, een schatkaart maken aan de hand van de wandelknooppunten, maar ook gewoon weg samen lachen, huilen, praten, eten,… Dat was  het thema van de Week van de Opvoeding 2017.

« Opvoeden is samen lachen, huilen, praten, eten.»

Eigenlijk komt het er op neer dat elk kind een « nest » verdient, waar het onbekommerd kan opgroeien, letterlijk en figuurlijk groot worden.

Samen met Kind en Gezin, Centrum voor Leerlingenbegeleiding, Ocwm en Stad Poperinge willen we op de Vroonhofsite het « Huis van het Kind » oprichten. Het nieuwe huis zal een onderkomen zijn voor IBO Hopsakee, De Rupse, De dienst Opvoedingsondersteuning en de consulatieruimtes van Kind en Gezin. De eerste steen van het gebouw is nog niet gelegd, maar de fundamenten zijn al zeer stevig opgebouwd. We blijven verder werken aan een kindvriendelijke én opvoedingstimulerende stad.

Niet alleen tijdens de week van de opvoeding, maar elke dag heb ik  veel respect voor alle mama’s en papa’s, oma’s en opa’s, onthaalouders, juffen en meesters, jeugdleiders en trainers… voor iedereen die het beste haalt uit onze kinderen! Ik ben in elk geval, en wellicht is dit gevoel nog veel sterker geworden door het leven te schenken aan twee prachtjongens, ongelooflijk dankbaar voor het warme nest waar ik mocht in opgroeien.

met 5 op 1 fiets0001

Blijf samen lachen, huilen, praten en eten !

Voetbalmama

Ooit werd ik verliefd op de verzorger van een voetbalploeg.  Toen er nog geen kinderen waren en we nog zeeën van tijd hadden,  was ik af en toe es op post om de match te volgen en de nabespreking tijdens de derde time bij te wonen. Ik ben eigenlijk meer een koersfanaat en dacht dus eigenlijk niet dat ik zou uitkijken naar een wekelijkse afspraak met de grasmat.

Het is echter puur genieten… samen met de andere mama’s en papa’s aan de zijlijn supporteren voor onze kleine mannen en de toffe Lotte. We betrappen er ons op dat we ons niet kunnen inhouden als het wat spannend is en als de vurigste supporters de bal in het doel roepen, altijd met veel respect voor de tegenstanders.

Het seizoen zit erop. Vandaag speelden ze nog een toernooitje, waarbij we samen telden hoelang we nog moeten wachten tot de eerste training start. Hoe een koersfanaat, voetbalmama wordt.

voetbalborisdefinitief.jpg

Liefde in tijden van oorlog

Gisteren, 8 mei, brachten we me de vaderlandslievende verenigingen hulde aan het standbeeld van de Onbekende Soldaat. V-day is de jaarlijkse viering van de overwinningsdag waarop Duitsland op 8 mei 1945 officieel capituleerde. De toewijding waarmee de vlagendragers elk jaar present zijn, doet me wel iets. De klaroenblazer blies deze keer het gekende deuntje van de Last Post met al zijn krachten. Hij hield er aan om de hymne te brengen, hoewel sommige noten in zijn klaroen bleven hangen.

“Weet je welke dag het vandaag is?” Ik hoor het hem nog zo zeggen, terwijl ik binnenkom in de grote keuken van de boerderij, waar ooit tien kindermonden aan één tafel gevoed moesten worden. “8 mei, de dag dat we bevrijd werden”

Mijn grootvader, pépé Gustje, was een verteller, een grapjesmaker. Kwam je er langs, dan mocht je rekenen dat hij geen genoegen nam met een kort bezoekje. Hij kon van een kleine gebeurtenis een reisverhaal maken dat je bracht in alle continenten op onze wereldbol. Meestal met heel wat schepjes er bovenop, zoveel dat een korreltje zout niet voldoende was.  Over de oorlog kon hij uren vertellen, maar dan waren er geen grapjes tussen zijn woorden te vinden. Zijn ogen glinsterden dan niet van de pretlichtjes, wel van de tranen die zich in zijn ogen vormden.

Hij werd weggevoerd met de trein naar Duitsland om daar te werken bij een landbouwer. In zijn dagboek hield hij het uurschema van de treinreis bij. Die cijfers gevolgd door stopplaatsen zijn hele secuur genoteerd, dat het lezen ervan al indruk maakt. Tijdens een verlofperiode kwam hij terug naar huis, maar keerde nooit terug naar het Oosten en werd werkweigeraar. Hij schreef aan hun keukentafel thuis een brief gericht aan zijn moeder en gaf die mee met een collega die wel terugkeerde. Aanvankelijk verstopte hij zich bij hem thuis. In die periode schreef hij een kaartje naar zijn toekomstige, mijn grootmoeder.

 

Dit kaartje is ons allen zo dierbaar. Voor wie mijn grootouders niet gekend heeft, dit kaartjes is zo typisch aan hen beide. Onvoorwaardelijke liefde… Een tijdje terug ontving ik een koppel dat hun huwelijksverjaardag vierde op het stadhuis. Toen duidelijk was wie mijn grootvader was, zei de man: ” Als je nog maar een derde van de goedheid van je pépé hebt, dan ben je nog een heel goed mens.”

Mijn beste nieuwjaarwenschen voor het jaar 1941.

Uw vriend inconnu

xxx xxx

Hij zond als onbekend vriendje zijn geliefde een kaartje in de periode dat hij nog een onderkomen vond bij zijn eigen gezin. Omdat er teveel dreiging en wantrouwen was, werd hij gedwongen een andere schuilplaats te zoeken. Hij verhuisde naar een stal ergens in Loker, een deelgemeente van Heuvelland. Tot de dag dat het veilig was…

8 mei bleef voor hem de dag die symbool stond voor verlossing van zijn angst. Het heeft hem getekend. Als ik de bloemen bij het standbeeld van Onbekend Soldaat mag leggen, dan krijg ik altijd kippenvel. Ook deze keer en het was snikheet. Kippenvel voor mijn grootvader, maar ook voor alle andere mensen die nu nog dagdagelijks leven in angst voor oorlog.