Ik hou van…

IMG_8396

 

Tijdens een opruimsessie vond ik een vriendenboekje uit mijn lagere schooltijd terug. Hoewel mijn bureau bijna smeekt om wat verlichting, begon ik toch te lezen in de notities van mijn toenmalige vriendinnetjes. Toen waren de klassen in de lagere school nog niet gemengd. Enkel meisjes penden hun geheimpjes in mijn boek. De twee, toen nog kleine broers, niet meegeteld.

Het lezen van het vriendenboekje werd de druk op de startknop van een film van mijn jeugdherinneringen.

 

Leukste televisieprogramma :

–  Karolientje met haar bootje.

–  Prikballon.

–  Het leugenpaleis

–  De Troetelbeertjes

 

Leukste boek :

– Kruisttocht in een spijkerbroek van Thea Beckman

– Matilda van Roald Dahl

– De Babysittersclub

 

Ik vond ook 2 pagina’s terug in schoonschrift. Alles in sierlijke letters geschreven. Eén juf deelde ook haar leven in mijn vriendenboekje. Veel geheimpjes liet ze niet los, maar toch vielen mijn ogen op één iets speciaals. Iets wat mij raakte.

 

Ik hou van… mijn leerlingen.

 

Onderwijs draag ik al altijd een warm hart toe. Mijn droomjob was, toen ik nog een jongere Loes was, toekomstige juffen en meesters onderwijzen. Omdat ik eerst ervaring wou opdoen op de werkvloer, startte ik mijn carrière in het secundair onderwijs waar ik stages begeleidde in kleuterklassen én les gaf over opvoeden.  Ik sta wel niet meer voor de klas, maar koos net uit engagement voor het onderwijs om parlementair medewerker te worden in het Vlaams Parlement. Mijn agenda is nog elke dag gevuld met onderwijsmaterie.

Vandaag, op Valentijn werd het plan basisonderwijs voorgesteld in de commissie Onderwijs. Hoe kunnen we als beleidsmakers de kleuterjuffen – en meesters, de kinderverzorgers, de leerkrachten, de directies een hart onder de riem steken ? Voor velen staat het water aan de lippen door de vele uitdagingen. Zo is er bijvoorbeeld de diversiteit in de klas en de vraag naar differentiatie zowel voor de leerlingen die extra uitdagingen nodig hebben, als voor de leerlingen die extra tijd nodig hebben om de basisleerstof te verwerken.

Veel uitdagingen en veel noden en toch ben ik er van overtuigd dat velen nog altijd in het vriendenboek zouden schrijven dat ze houden van hun leerlingen.

Wat kinderen op een jonge leeftijd meekrijgen, heeft een bepalende impact op de latere loopbaan. Investeringen in het onderwijs renderen nergens meer dan in het onderwijs. 1 euro investeren in een peuter of een kleuter levert het meervoudige op dan later investeren.

De voorbije jaren werd er al heel wat geïnvesteerd. Er werden extra werkingsmiddelen toegekend zodat bijvoorbeeld de stijgende energiefactuur betaald kan worden. Extra uren werden toegewezen en er werd een startersplatform voor beginnende leerkrachten opgericht. Directies met een lesopdracht zijn bijna allemaal volledig van die lesopdracht af en kregen extra ondersteuning .

Toch zijn er nog heel veel noden op de werkvloer. De roep naar meer zorgondersteuning is groot. Er wordt gesmeekt naar extra tijd en ruimte voor ondere andere lerende teams, coteaching en professionalisering.

 

Investeren in het basisonderwijs moet dé onderwijsprioriteit zijn voor de volgende legislatuur.  

 

Want ik hou van… onderwijs.

Ik hou van de juffen, de meesters. Ik hou van de directies en hun ondersteunend personeel.

Want ik hou van… onze kinderen en hun toekomst.

“E zwinnejoar”

 

Wie me al wat langer kent en dan bedoel ik al langer dan de helft van mijn leven, weet wellicht dat ik een zwak heb voor varkentjes. Het begon allemaal met een pluchen varken dat ik cadeau gaf aan mijn lief. Om de een of andere reden bleef het cadeau bij mij liggen én groeide de verzameling uit.

3d53bd07-a204-4c91-958d-6e6fe4b47521

Op mijn kot waren mijn muren versierd met varkens. Van verjaardagskaartjes (want na een tijdje kreeg ik ook alleen maar zwijnekaartjes) en posters. Zo was er een poster van de film “Babe” over het varken dat een talent bleek te hebben voor schapenhoeden. Maar ook een poster, en daar was ik best fier over, van de getatoeëerde varkens van Wim Delvoye.

Mijn toenmalige buurman op kot, student journalistiek, interviewde me ooit in het kader van de opdracht “gekke verzamelaars”. Het artikel kreeg, net als alle varkens, een plaatsje in een herinneringendoos op zolder. Enkele speelgoeddieren ontsnapten aan de ophokplicht. Nu nog zijn er tussen de knuffels van mijn zonen een paar van die zwijntjes te vinden.

Onbewust bleven mijn ogen sedert dat eerste cadeautje vallen op roze krulstaartbeesten. Studio Brussel zocht parels voor de zwijnen.  In 2013 werd “’t Zwien deur de bjèten joagen.” gekozen als de populairste West-Vlaamse uitdrukking.  En eerlijk was ik stiekem wat jaloers toen een bevriend koppel kon gaan wonen in de Zwijnlandstraat in Poperinge.

Zo keek ik ook wat uit naar 5 februari. Het Chinese nieuwjaar, de dag waarop het jaar van het varken start.  Dat valt op een andere datum dan ons Nieuwjaar, omdat de Chinese kalender deels gebaseerd is op de maancycli. En dus is het elk jaar een andere dag, ergens tussen eind januari en eind februari.

Volgens de Chinese horoscoop zal het jaar van het Varken veelbelovender worden dan het jaar van de Hond dat we op 4 februari afsloten. Ik las het volgende:

“De heersende sfeer in het jaar van het Varken is er eentje van overvloed en uitwisseling. Steeds meer mensen vinden het onaanvaardbaar om alleen aan jezelf te denken, er groeit een collectief belang en menselijke verhoudingen veranderen.

In het privéleven speelt familie een grotere rol, een sfeer van vergeving doordrenkt het jaar van het Varken met positieve energie. Hoe gunstig ook, het jaar van het Varken is geen jaar om roekeloos te zijn, op een persoonlijk niveau zullen weloverwogen acties veel meer worden beloond dan het nemen van risico’s. Projecten worden gerealiseerd dankzij verantwoordelijkheidsgevoel en een strategische visie, niet door lef en een grote mond.”

 

Persoonlijk geloof ik niet in horoscopen, maar ik kan alleen maar hopen dat deze waarheid wordt. Ik blijf fan van varkens… Want “Het zwien is het schoonste der beesten. Zonder varken wat zouden we zin…”

 

 

Stemmig

IMG_6482

De sfeer is « stemmig » op de sociale media. Op heel wat profielen verschijnen mooie campagnefoto’s met bijhorende nummers en kleuren. Af en toe zijn er verwijzingen naar realisaties en worden er standpunten verkondigd. Binnenkort zullen de foto’s niet alleen op de sociale media, maar ook in het straatbeeld verschijnen.

Ook ik heb ondertussen de fotosessie achter de rug. De vierde keer dat ik een foto liet nemen als kandidaat voor de lokale verkiezingen. 18 jaar geleden waagde ik de sprong. Vandaag ben ik net geen 40, toen was ik net 20.  Bijna de helft van mijn leven dus. In die tijd was er nog geen sprake van sociale media én waren er enkel de traditionele media.

 

Als prille student kon ik me absoluut niet inbeelden waar ik een kleine 20 jaar later zou staan. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik al zoveel jaren mag doen wat ik zo graag doe : mensen ontmoeten en verbinden met elkaar, bruggen bouwen, luisteren en oplossingen zoeken, strategieën bedenken,…  De laatste vijf jaar heb ik het geluk om ook in Brussel ervaring op te doen én vooral al mijn ervaringen die ik lokaal opdeed te kunnen delen met anderen.

Ik ben zeer dankbaar voor de kansen die ik kreeg én heb die kansen ook altijd met beide handen gegrepen.

 

De voorbije dagen pakte ik mijn archiefdozen er eens bij. De vele affiches, kaartjes, folders van alle kandidaten in Poperinge gingen door mijn handen. De tijd vloog voorbij, ook in mijn hoofd. Heel wat momenten popten op uit mijn herinneringen. Mooie herinneringen waarbij we over de partijgrenzen heen geslaagde projecten konden realiseren. Af en toe ook een hartige discussie, een meningsverschil,…

De gezichten op verkiezingspropaganda zijn in de loop van de jaren veranderd. Nieuwe gezichten verschijnen, vaste waarden blijven. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook toch wel vergeten was welke haarsnit ik in welk jaar had, welke bril er precies wanneer in de mode was,…

 

Als ik de sociale media nu lees, dan merk ik dat er veel afkeer is van dé politiek : zakkenvullers, blaasjesmakers,… Met deze post wil ik vooral aangeven hoe mooi het kan zijn, hoeveel voldoening het mij geeft om met al die mensen te mogen samenwerken. Het gaat niet om het postje of het mandaatje, maar om wat je er mee doet. Voor mij is het niet schepen Vandromme, maar gewoon « zeg maar Loes ».

Straks zal ik er dus een vierde foto bij kunnen kleven. Als je nog een plaatsje weet voor een affiche, geef gerust een seintje.

Ik heb in elk geval heel veel goesting om er nog eens 6 jaar voor te gaan.

 

 

Niets doen

Mijn verlof zit erop.

“En, genoten van je vakantie?”

De vraag kreeg ik al een paar keer voorgeschoteld.

“Ja, ik heb vooral veel ‘niets gedaan’.”

In het Italiaans hebben ze er een mooie zinsnede voor: ‘Dolce far niente’.

 

 

 

Ik moet eerlijk toegeven dat het voor mij altijd wel wat wennen is aan het vakantiegevoel. Niets moet, alles mag. Bovendien stel ik me eigenlijk de vraag, wat dat dan precies is ‘niets doen’.

Geen dringende ‘to do’s afwerken, geen wasmachine die piept zodat de gewassen kleren niet te lang in de trommel blijven zitten, geen horloge die me zegt dat ik nu moet vertrekken om tijdig op mijn volgende afspraak te zijn en vooral geen gsm met mails, berichtjes,… Dat is voor mij ‘tijd van niets doen’.

 

Twee weken geleden, zat ik aan zee te genieten van de zon, het strand en een goed boek. Het was eb. De zee maakte Engeland kleiner en ons Belgenland wat groter. De kinderen maakten een omwalde burcht met bijhorende woningen binnen en buiten de omwalling. Ze bouwden niet alleen het zandkasteel, maar ook het scenario van hun kortfilm. “Als de tsunami aankomt, zal de koning alle onderdanen in zijn burcht roepen, totdat die ook zal instorten.”

 

Misschien is dat wel een goeie metafoor voor ‘niets doen’… Een zandkasteel bouwen waar je de volgende dag niets meer van ziet. Iets doen waarvan er niets overblijft, behalve herinneringen en een goed gevoel.

Zoals bij het vissen… Het wachten tot er een vis bijt, de vis goed bestuderen en hem dan de vrijheid teruggeven. Thuiskomen met wat aas minder, maar ook met minder zorgen in het hoofd.

 

Voor mij is niets doen, vooral boeken lezen, liefst in de zon. Deze vakantie had ik opnieuw mijn voorraad boeken mee, een tiental. Ik las er zes van op reis. Ik had er de tijd voor… Het was dan ook een vakantie die ik niet goed had voorbereid, wegens… tijdsgebrek. Ik moest nu wel even verdwalen in de kleine Provençaalse dorpjes. Ook “niets doen”, geen plan om te volgen, enkel kijken en genieten.

 

Alan Lightman, hoogleraar menswetenschappen, schreef onlangs nog in zijn boek “In Praise of Wasting Time” een vurig pleidooi voor veel meer nutteloos rondhangen.

“We moeten weer tijd verspillen, tijd doorbrengen zonder een doel, waarbij je niets probeert te bereiken. Een etentje met vrienden, een wandelingetje maken in het bos, gewoon een beetje rondhangen en staren. Lummelen, niksen.”

“We hebben door de grotere tijdsdruk de laatste jaren minder tijd voor creatieve gedachten. Minder psychologische ruimte. Er zijn zeer zorgwekkende studies in de VS dat creativiteit onder jongeren meetbaar is afgenomen sinds de jaren negentig, parallel aan de opkomst van internet. Er is meer onrust, er zijn meer angstgevoelens bij jongeren, meer depressie, meer burn-outs. Dat wordt ondersteund door wereldwijde studies. Veel sociologen en psychologen wijten dat aan de angst om iets te missen, de angst om niet bij te blijven. Elke tien minuten moeten inchecken op Facebook, Instagram, WhatsApp helpt zeker niet.”

 

Het vergt veel discipline om deze trend te keren, zegt Lightman. „Zelfs als mensen zich bewust zijn van de constante gekte en drukte, kost het veel wilskracht om hun eigen gedrag te veranderen. Maar er zijn vrij eenvoudige ingrepen die je kunt doen. Zorg dat je smartphone gedurende een uur per dag helemaal uitstaat. Maak elke dag een wandeling van dertig minuten zonder dat je tussendoor e-mails aan het beantwoorden bent.”

 

Dirk De Wachter wijdt in zijn boek “De Wereld van De Wachter” een hoofdstuk aan ‘Verveling en hoe ze te bereiken’.

“Wat als we die tijd weer de kans geven om traag te tikken? De Russische auteur en Nobelprijswinnaar Boris Pasternak werd in 1917 al gevraagd of het in deze tijd van snelle veranderingen ook wel nodig zal zijn dat we sneller gaan denken? In die tijd werd alles en iedereen meegesleurd door de kracht van de geschiedenis. “Integendeel”, antwoordde Pasternak. “In een tijdperk van snelheid moeten we langzaam leren denken”. Slow living noemen we het vandaag. Niets nieuws onder de zon.

 

Ik zal het proberen te onthouden de komende maanden… eventjes niets doen…

 

Fan van The Beatles

Thuis hebben we een grote fan van The Beatles. Juister, hebben we een superfan én zijn we het ondertussen met drie medebewoners ook geworden.

Mijn Ben, zo noem ik hem om geen verwarring te zaaien met de andere Bennen in m’n professionele leven, is helemaal ‘In my life’ . Voor zijn laatste verjaardag gaf ik hem Happy Socks met onder andere een “Yellow Submarine” en “The fab 4”.  Voor zijn kerst stond er een exclusieve vinyl-set onder de kerstboom.

 

kous ben bealtes

Ondertussen herkennen de kinderen liedjes op de radio als “aja, dat is van The Beatles” en heb ik ook mijn eigen favoriete song. Blackbird.

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise

Zoek het zeker es op en luister tot op het eind… dan hoor je hem, the Blackbird.

Je kan wellicht begrijpen dat als er dan iets online verschijnt van The Beatles, we er als de kippen bij zijn om het te lezen of te bekijken. Ook deze keer…

Op de site van De Morgen merkte ik een artikel op dat gewijd werd aan Sir Paul McCartney. Ben was in de garage bezig met een en ander opruimen, toen  ik het hem toonde. Met in de ene  hand een vuilniszak en de andere hand leunend op de kast, heel ontspannen, keken we samen naar de video. We bleven samen kijken, in de garage, tussen de vuilbak en schoenenkast. Geen van ons tweeën maakte aanstalten om verder te doen, om de vele mails in de mailbox te beantwoorden,… eventjes namen we de tijd om samen te genieten.

Als fan, kan je het alleen maar smaken… en als je dan nog op minuut 13 van het filmpje plotseling die andere Bealtes-fan van onze Hoppestad herkent, dan is het ‘Beatles’-plaatje helemaal compleet.

De man die in zijn café steeds de sfeer van een English pub kon creëren, waar The Bealtes (op de vele foto’s) over je schouder meeluisterden naar de gesprekken.       Een filmpje om te koesteren…

Dus, zet je even goed, neem je tijd en bekijk volgende video. Je zult er geen spijt van hebben.

https://www.demorgen.be/tvmedia/zegt-het-voort-de-nobelprijs-voor-de-vrede-voor-sir-paul-bf308070/

 

Wat als sommige mensen denken dat je vader je broer is ?

foto papa

In de Dikke Van Dale is het duidelijk uitgelegd en is er geen twijfel mogelijk.

Vader (m ; -s, in sommige bet. –en ; -tje)

Man in betrekking tot het kind of de kinderen die hij verwekt heeft. Synoniem : verwekker.

Toch kan ik de situaties waar men niet geloofde dat mijn papa mijn papa was zeker al op twee of zelfs meer handen tellen.

Het komt zo af en toe voor dat mijn papa en ikzelf samen op een receptie aanwezig zijn. Wat langer geleden hij als voorzitter van de atletiekclub of recenter hij als lid van de sportraad. Ik dan als schepen van onze Hoppestad.

Het moet wellicht elf jaar geleden zijn, als ik goed tel, tijdens de uitreiking van de sporttroffeeën. Na de speeches en de foto van alle laureaten, heften we samen het glas. Papa had net de kandidatuur van een straffe atleet toegelicht. Hij kreeg de vraag of het toch niet raar was om te speechen met zijn zus op de eerste rij. Hilariteit alom. Toch geloofde de vraagsteller ons niet helemaal en riep er een paar getuigen bij. Toch was het waar : Bert was de vader van Loes.

Zo zijn er nog een paar sitauties die ik me voor de geest kan halen. Tijdens de Vierdaagse, tijdens een optreden, tijdens de opening van een tentoostelling… de ogen vullen zich telkens vol ongeloof als ik mijn papa voorstel als mijn papa.

« Is dat nu een compliment voor je papa of zegt dat veel over jou, Loes ? »

Ik glimlach als men mij het vraagt. « Hij wordt wellicht goed in de watten gelegd ? » Mijn standaardantwoordje, waarmee ik mijn mama nog even in de bloemetjes zet.

Het klopt, mama weet precies met welke kleren onze papa goed staat. Maar wellicht verdienen mijn broers Tim en Klaas ook wel wat van de eer, toen ze papa aanspoorden om in plaats van aan de zijlijn te supporteren voor de loopwedstrijden, zelf ook es zijn loopschoenen moest aantrekken. Sporten houdt je jong…

In elk geval, voor mij blijft hij mijn vader en mijn twee broers mijn broers. Een papa die er is om de juiste momenten, een rots in de branding, die voor elk probleem een oplossing kent,… Voor hem speciaal : fijne vaderdag.

Voor iedereen die zijn of haar papa vandaag niet meer kan omhelzen, veel sterkte. Ik kan me niet voorstellen wat het moet zijn om die zorgende hand niet meer op mijn schouder te voelen.

Drijfveren

 

Loes Vandromme ging zopas haar laatste jaar als 30’er in en kan toch al terugblikken op heel wat jaren in de politiek, waarvan bijna 12 jaar als schepen. Als mama van twee stoere jongens, Lomme (9jaar) en Boris (6jaar) en partner van Ben Vanhoucke zijn haar dagen goed gevuld.

IMG_5709

Wat is jouw drijfveer om aan politiek te doen ?

Toen ik in 2000 lid werd van Jong CD&V en ik gevraagd werd om op de lijst te staan, dacht ik dat je als verkozene vooral veel aan je bureau studiewerk moest leveren. Voor een stuk klopt het wel dat je veel te lezen hebt. Als ik mijn agenda bekijk, ben ik echter vooral « midden de mensen » bezig.  De slogan van mijn eerste verkiezingen. De ontmoetingen met de inwoners van onze stad zijn dan ook mijn drijfveer. Als schepen van burgerlijke stand ontmoet ik heel wat mensen die ik anders wellicht niet zou ontmoeten. Zo hoor ik vele verhalen van vroeger en nu, en hou ik de vinger aan de pols. Binnen mijn culturele bevoegdheid merk ik dat ik voor vele verenigingen in Poperinge een aanspreekpunt ben. Zo kwamen alle verenigingen bij me op de koffie in het begin van de legislatuur en konden we de bekommernissen van alle vrijwilligers noteren.

Je bent vaak een luisterend oor. Een belangrijke eigenschap van een goeie politica ?

« Wat je zelf doet, doe je beter », is misschien een slogan die geldt voor klussers, maar in de politiek geloof ik in samenwerken, in luisteren,… Inspraak en participatie draag ik dan ook hoog in het vaandel. Het ganse traject van de Bollaard werd door de aannemers een schoolvoorbeeld van participatie genoemd. De Bollaard is dan ook een ontmoetingscentrum van en voor de Watounaars. Ook bij de aanpassingen van De Croone luisteren we eerst naar de bevindingen van de gebruikers. We trokken daarnaast met een mini-busje rond door Vlaanderen en Nederland op zoek naar goeie voorbeelden van herbestemmingen van kerken. Op die manier kunnen we do’s en don’ts noteren voor bijvoorbeeld de herbestemming van de OLV-kerk.

Naast deze voorbeelden van inspraak zijn er nog andere projecten waar je mee bezig bent ?

In Roesbrugge zijn de werken gestart aan het Buurtsalon. Samen met de medewerkers van de bibliotheek zijn we op zoek gegaan hoe we de uitleenposten in de dorpen nieuw leven konden inblazen. De link werd heel snel gelegd met het dienstencentrum De Bres die allerlei activiteiten voor bejaarden op de agenda zet. We legden ons oor te luisteren bij de Roesbruggenaars, zodat we wisten welke de noden waren. Ondertussen is het voormallige biblokaal volledig gestript en kunnen we in september het kloppend hart van het dorp openen.

Eigenlijk komt het er op een neer dat ik telkens ruimte en bruggen wil creëren : ruimte om te ontmoeten, om zich te ontwikkelen. Denk maar aan onze Kunstacademie. Met de komst van het nieuwe decreet kunnen we ook hier inspelen op de vragen die er leven. Jongeren vanaf 6 jaar kunnen er proeven van het « Atelier zonder muren » waar muziek, woord en beeld aan bod komen. Een aantal nieuwe opleidingen zoals « toneelmaker » vullen het programma aan. Een nieuwe Kunstacademie + op het Vroonhof met ruimte voor het kunstonderwijs en lokalen voor verenigingen, blijft verder een must in onze stad.

Via de schoolvoorstellingen die de dienst Cultuur organiseert, krijgen de leerlingen vanaf de kleuterklas tot in de middelbare klas de kans om ook cultuur op te snuiven. Velen weten niet dat ze dit kunnen aan een democratische prijs, dankzij de gulle bijdrage van de stad.

De bruggen zijn dan de connecties tussen de verschillende beleidsdomeinen, de inwoners,… Met de verhuis van de dienst Burgerzaken naar het Sociaal huis kunnen we de openingsuren uitbreiden én verbeteren we ook op die manier de dienstverlening voor de burger. Ik verwijs ook graag naar de bruggen tussen Brussel en Poperinge. Als parlementair medewerker volg ik het onderwijs op de voet. De brug met Brussel heeft Poperinge geen windeieren gelegd.

Je bent ook schepen van kinderopvang en sociale zaken. Het Huis van het Kind komt er nog ?

De plannen blijven om een fysiek Huis van het Kind op de Vroonhofsite te bouwen, waarbij we de Buitenschoolse Kinderopvang IBO Hopsakee én de dienst gezinsondersteuning onder één dak willen brengen. De organisatie van het IBO verloopt vlot in bijna elk dorp en in het centrum. Poperinge heeft wel nog wat uitdagingen voor de boeg. Ik denk bijvoorbeeld aan kansarmoede en het vroegtijdige schoolverlaten.

Je startte onlangs een blog #zegmaarloes.

Een cadeautje aan mezelf, om mijn eigen dromen en ideetjes te bundelen. Want dromen die zijn er nog, dromen voor mezelf, maar ook voor ons Poperinge. Om verder te bouwen aan die stad waar het goed is om te wonen en te leven, als God net naast Frankrijk.