Voor elk kind een nest.

De week van de opvoeding zit er op. Een week waar de relatie tussen opvoeder en kind centraal staat.  In online kalenders vind je voor deze week een waslijst aan activiteiten terug : van kind-ouder yoga tot lezingen over de « Nieuwe autoriteit ». Maar ook heuse gezinsmarkten waarbij alle initiatieven binnen welzijn en onderwijs die het opvoeden op de een of andere manier ondersteunen zich voorstellen, het opstarten van een tuttenboom, …

De bedoeling van de week van de opvoeding is om het opvoeden en het ouderschap zichtbaar en bespreekbaar maken. « Opvoeden is een samenspel. Allemaal wereldburgers.» Bizar eigenlijk, dacht ik bij mezelf toen ik dit voor de eerste keer las. Waarom moet iets dat zo fundamenteel is aan het menszijn « ouderschap » bespreekbaar gemaakt worden ? Durven we als opvoeder toegeven dat we het eigenlijk soms niet meer weten ?

Als iemand me vraagt wat ik in het dagdaaglijkse leven doe, dan vertel ik graag over mijn job in Brussel en het schepen zijn, maar eindig ik steevast met de boodschap dat ik fullltime mama ben van 2 stoere kerels van 6 en 9.

Meestal komt dan de vraag, hoe ik al die rollen combineer. Heel snel volgt dan de boodschap dat niet alleen ik, maar elke mama en papa kampioenen zijn in het puzzelen.

Een verpleger werkt soms heel vroeg of heel laat en slaagt er toch in om alles thuis te organiseren. Van een winkelierster wordt verwacht dat ze heel vriendelijk haar cliënten het beste kledijadvies geeft, ook al hield haar baby een klein slaapfeestje. De combinatie werk – gezin is gewoonweg niet altijd evident.

Schoolse prestaties opvolgen, op de juiste dag de zwemzak meegeven, onthouden wanneer je kan inschrijven voor popsjot en hopsakee, helemaal niet snappen hoe de online spelletjes verlopen waar je zoon met gemak de hoogste score haalt, geen enkele korte broek die past bij de eerste warme lentedag,…  Eerlijk, ook als pedagoge, weet ik het niet altijd even goed.

Wat ik wel weet en altijd voor ogen hou, is dat het zo belangrijk is dat kinderen voelen dat ze graag gezien zijn.

Door er te zijn op de belangrijke momenten en samen dingen te doen. Door af en toe eens samen te kijken naar de nieuwe afleveringen van Samson en Gert (en het stiekem af en toe ook grappig vinden), samen boeken kiezen in de bibliotheek, een schatkaart maken aan de hand van de wandelknooppunten, maar ook gewoon weg samen lachen, huilen, praten, eten,… Dat was  het thema van de Week van de Opvoeding 2017.

« Opvoeden is samen lachen, huilen, praten, eten.»

Eigenlijk komt het er op neer dat elk kind een « nest » verdient, waar het onbekommerd kan opgroeien, letterlijk en figuurlijk groot worden.

Samen met Kind en Gezin, Centrum voor Leerlingenbegeleiding, Ocwm en Stad Poperinge willen we op de Vroonhofsite het « Huis van het Kind » oprichten. Het nieuwe huis zal een onderkomen zijn voor IBO Hopsakee, De Rupse, De dienst Opvoedingsondersteuning en de consulatieruimtes van Kind en Gezin. De eerste steen van het gebouw is nog niet gelegd, maar de fundamenten zijn al zeer stevig opgebouwd. We blijven verder werken aan een kindvriendelijke én opvoedingstimulerende stad.

Niet alleen tijdens de week van de opvoeding, maar elke dag heb ik  veel respect voor alle mama’s en papa’s, oma’s en opa’s, onthaalouders, juffen en meesters, jeugdleiders en trainers… voor iedereen die het beste haalt uit onze kinderen! Ik ben in elk geval, en wellicht is dit gevoel nog veel sterker geworden door het leven te schenken aan twee prachtjongens, ongelooflijk dankbaar voor het warme nest waar ik mocht in opgroeien.

met 5 op 1 fiets0001

Blijf samen lachen, huilen, praten en eten !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s