Liefde in tijden van oorlog

Gisteren, 8 mei, brachten we me de vaderlandslievende verenigingen hulde aan het standbeeld van de Onbekende Soldaat. V-day is de jaarlijkse viering van de overwinningsdag waarop Duitsland op 8 mei 1945 officieel capituleerde. De toewijding waarmee de vlagendragers elk jaar present zijn, doet me wel iets. De klaroenblazer blies deze keer het gekende deuntje van de Last Post met al zijn krachten. Hij hield er aan om de hymne te brengen, hoewel sommige noten in zijn klaroen bleven hangen.

“Weet je welke dag het vandaag is?” Ik hoor het hem nog zo zeggen, terwijl ik binnenkom in de grote keuken van de boerderij, waar ooit tien kindermonden aan één tafel gevoed moesten worden. “8 mei, de dag dat we bevrijd werden”

Mijn grootvader, pépé Gustje, was een verteller, een grapjesmaker. Kwam je er langs, dan mocht je rekenen dat hij geen genoegen nam met een kort bezoekje. Hij kon van een kleine gebeurtenis een reisverhaal maken dat je bracht in alle continenten op onze wereldbol. Meestal met heel wat schepjes er bovenop, zoveel dat een korreltje zout niet voldoende was.  Over de oorlog kon hij uren vertellen, maar dan waren er geen grapjes tussen zijn woorden te vinden. Zijn ogen glinsterden dan niet van de pretlichtjes, wel van de tranen die zich in zijn ogen vormden.

Hij werd weggevoerd met de trein naar Duitsland om daar te werken bij een landbouwer. In zijn dagboek hield hij het uurschema van de treinreis bij. Die cijfers gevolgd door stopplaatsen zijn hele secuur genoteerd, dat het lezen ervan al indruk maakt. Tijdens een verlofperiode kwam hij terug naar huis, maar keerde nooit terug naar het Oosten en werd werkweigeraar. Hij schreef aan hun keukentafel thuis een brief gericht aan zijn moeder en gaf die mee met een collega die wel terugkeerde. Aanvankelijk verstopte hij zich bij hem thuis. In die periode schreef hij een kaartje naar zijn toekomstige, mijn grootmoeder.

 

Dit kaartje is ons allen zo dierbaar. Voor wie mijn grootouders niet gekend heeft, dit kaartjes is zo typisch aan hen beide. Onvoorwaardelijke liefde… Een tijdje terug ontving ik een koppel dat hun huwelijksverjaardag vierde op het stadhuis. Toen duidelijk was wie mijn grootvader was, zei de man: ” Als je nog maar een derde van de goedheid van je pépé hebt, dan ben je nog een heel goed mens.”

Mijn beste nieuwjaarwenschen voor het jaar 1941.

Uw vriend inconnu

xxx xxx

Hij zond als onbekend vriendje zijn geliefde een kaartje in de periode dat hij nog een onderkomen vond bij zijn eigen gezin. Omdat er teveel dreiging en wantrouwen was, werd hij gedwongen een andere schuilplaats te zoeken. Hij verhuisde naar een stal ergens in Loker, een deelgemeente van Heuvelland. Tot de dag dat het veilig was…

8 mei bleef voor hem de dag die symbool stond voor verlossing van zijn angst. Het heeft hem getekend. Als ik de bloemen bij het standbeeld van Onbekend Soldaat mag leggen, dan krijg ik altijd kippenvel. Ook deze keer en het was snikheet. Kippenvel voor mijn grootvader, maar ook voor alle andere mensen die nu nog dagdagelijks leven in angst voor oorlog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s